“Een paar maanden geleden zijn we als verwanten en mantelzorgers benaderd door De Merwelanden om mee te denken over hoe wij betrokken kunnen worden bij de zorg aan onze naasten (in mijn geval mijn moeder). Mijn eerste reactie was afwijzend, naast mijn eigen werk heb ik een gezin en ben ik ook mantelzorger voor mijn man. Toch ben ik naar de informatieavond gegaan, waar we met personeel en andere verwanten/mantelzorgers hierover in gesprek gingen.
De opkomst viel tegen naar mijn mening, maar het gesprek was heel waardevol. Vanuit beide kanten werd het begrip naar elkaar groter. Het personeel begreep goed dat de vraag om te helpen op de woning voor ons als verwanten als een belasting kan voelen. Andersom werd het voor ons heel duidelijk hoe hard het personeel zijn best doet, maar hoe lastig het is om enthousiast en voldoende personeel te vinden.
Op deze avond werd het plan geboren voor de brief die we onlangs allemaal hebben ontvangen. Daarin werd uitgelegd hoe nijpend de situatie soms is, vooral in de zomermaanden. Ook werd gevraagd of we als verwant misschien een dienst of anders een deel van een dienst zouden willen invullen, om er voor onze verwant te zijn of om iets leuks te doen met meerdere bewoners.
Ondanks mijn drukke agenda (maar ja wie heeft dat niet?) wilde ik graag helpen. Mijn motivatie kwam vooral voort uit de wens dat mijn moeder meer aandacht zou krijgen dan ze zonder mijn aanwezigheid en bij personeelskrapte zou kunnen krijgen.
Ik kon zelf helemaal bepalen wanneer en hoe lang ik wilde komen en vanavond was het zover. Eigenlijk was ik doodmoe na een slechte nacht en een dag werken, maar natuurlijk ben ik gegaan. En wat was het leuk! Ik heb een heel leuke avond gehad.
De bewoners waren net klaar met eten, maar ik mocht nog even lekker eten en bijkomen van mijn werkdag. Daarna wilde ik graag met iedereen die dat wilde een spel doen. Zo kwam ik erachter dat er op woning 6 prachtige spellen staan, speciaal geschikt voor deze doelgroep. Ik koos voor een vorm van bowlen met zachte ballen en kegels, maar best nog wel zwaar. Op de woning zette ik het spel op, omdat vragen of de bewoners het leuk zouden vinden niet goed werkte. Het is voor hen lastig zich iets voor te stellen als ze het nog niet kennen. Gelukkig had ik meteen twee enthousiaste deelnemers, waarvan een notabene de oudste van de groep was: 97 jaar! En nog lekker fanatiek hoor😃
Mijn moeder vond het wel wat lastig dat ik er niet alleen voor haar was, dat had ik wel al verwacht. Dus ik heb haar even gelaten en uiteindelijk won haar plezier in het bowlen het en deed ze ook graag mee. Bowlen maakt dorstig, zeker op een warme woning. Dus vroeg ik iedereen waar hij/zij zin in had en hebben we lekker met elkaar gedronken met natuurlijk wat lekkers erbij. We hadden een leuk gesprek over waar iedereen vandaan kwam, hoeveel kinderen ze hadden enzovoort. Daarna bleef een kleiner groepje over en hebben we nog Rummikub gespeeld.
Tot slot heb ik mijn eigen moeder verwend door haar, na het wassen, heerlijk in te smeren met bodylotion. Dit leverde mij een heel dierbaar moment van intens contact met haar op, door wat ze toen tegen mij zei…onvergetelijk.
Al met al ben ik moe, maar zo blij dat ik dit gedaan heb. Ik heb genoten en met mij de bewoners ook. Ik verheug me al op volgende week, als ik weer ga.”